ยาวไปหน่อย แต่ผมรับรองว่ามีประโยชน์สำหรับพวกคุณแน่นอนครับ
มันเกิดขึ้นเมื่อเร็วนี้เลย เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมแอบชอบเพื่อนในห้องอยู่คนนึง ตอนที่พึ่งได้เข้ามาเรียน ป.ตรี ปี 1(แบบแค่ได้เห็นก็ปิ้งเลย) และนั้นคือจุดเริ่มต้นความรักครั้งแรกของผมเลยก็ว่าได้ แล้วต่อมาเราก็ได้คุยกัน เป็นเพื่อนกัน แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปแบบที่ผมคิด เพราะพอผมได้รู้จักเธอสักพักจึงก็ได้ทราบว่าเธอนั้นมีคนของเธออยู่แล้ว(มีแฟนแล้ว) แล้วนั้นแหละก็เป็นการเริ่มต้นระยะทำใจของผมตั้งแต่ตอนนั้น ระยะแรกมันก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่ คิดว่าเป็นเพื่อนกันก็ได้ ใช่ครับผมคิดแบบนั้น ต่อมาพอเริ่มสนิทกับเธอมากขึ้น ผมรู้สึกว่า เธอเป็นคนน่ารักมาก จิตใจดี อยู่ด้วยแล้วมีความสุข มันทำให้ผมทำใจยากขึ้นไปอีก ใช่ตอนนั้นผมทั้งรู้สึกเสียดาย คิดว่าทำไมเราถึงไม่เจอกันเร็วกว่านี้นะ หลังจากนั้นความรู้สึกในใจนั้นได้เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผมอยากบอกกับเธอว่าผมคิดยังไงกับเธออยู่หลายครั้ง แต่มันก็ทำไม่ได้ ไม่สิ! ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดตางหาก ผมคิดว่าการที่ผมเงียบๆ แล้วทำใจเป็นแค่เพื่อนมันน่าจะดีกับทั้งสองฝ่าย แต่มันก็ไม่ง่ายอย่างที่คิดนั้นแหละที่จะทำแบบนั้น ทั้งอึดอัด เหงา เสียดาย แล้วต้องมาระวังไม่ให้เขารู้อีก เหนื่อยใจสุดๆแบบบอกไม่ถูกจนเวลาผ่านมา 1 เทอม พอเปิดเทอม 2 มาได้สักพัก ก็มีบางอย่างที่ทำให้ผมเชื่อว่า ความลับมันไม่มีในโลกจริงๆ ใช่เธอรู้เรื่องนี้ เธอบอกว่าเธอรู้มานานแล้ว แต่ไม่อยากบอกผม เพราะกลัวจะเสียเพื่อน แล้วก็ตามสเต็บ เธอบอกผมว่า ผมควรได้เจอคนที่ดีกว่าเธอ ไม่รู้จะพูดแบบนั้นไปทำไม ทั้งที่เธอออกจะน่ารัก แต่หลายครั้งไม่ใช่แค่ครั้งนี้ เธอชอบพูดดูถูกตัวเองมาตลอด ผมก็ไม่อยากให้เธอคิดแบบนั้นเลย แต่นั้นแหละผมไม่สามารถทำให้ใครเปลี่ยนความคิดได้หรอก แล้วหลังจากเหตุการนั้น เราก็ยังเป็นเพื่อนกันตามปกติ คุยกัน แบบไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ผมเคยคิดนะว่าจริงๆแล้วผมชอบเธอ หรือแค่ปลื้มในความน่ารักของเธอกันแน่ แต่มีสิ่งนึงที่ยืนยันได้ว่าผมชอบเธอจริงๆ เพราะความรู้สึกในตอนนี้ของผมแย่มาก เหงา เศร้า เสียดาย ทุกอย่างมันปนกันไปหมด ทำให้รู้จักรสชาติอาการอกหักเลยหละ แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่โง่พอที่จะฆ่าตัวตายหรอกนะ ผมคิดว่าถ้าตัวเองเรายังไม่รักเลย แบบนั้นมันก็หมายความว่าผมไม่ได้รักเธอจริงๆด้วย ใช่การกระทำนั้นมันไม่เคยอยู่ในหัวผมเลยสักนิด เพราะผมคิดว่าเรายังมีคนอีกหลายคนให้เรารัก พ่อ แม่ ครอบครัว มันเป็นหน้าที่ในอนาคตของผมในการดูแลพวกเขา แล้วถ้าผมทำอย่างว่าผมคิดว่ามันเป็นการเห็นแก่ตัว จริงมั๊ยครับ
สุดท้ายนี้ ผมขอพูดอะไรบางอย่างสำหรับคนที่จะคิดฆ่าตัวตายนะว่า พวกคุณหนะเห็นแก่ตัวมาก แบบนั้นมันขี้ขลาดชัดๆไม่กล้าเผชิญหน้าความจริง ผมรู้นะว่ามันอาจโหดร้าย แต่ผมคิดว่าไม่มีอะไรเลวร้ายไปตลอดหรอก เดี่ยวมันก็ผ่านไปครับ สู้ๆครับ ^-^
ผมมีเรื่อราวใหม่ที่เกิดกับตัวผมเองมาแชร์ครับ
มันเกิดขึ้นเมื่อเร็วนี้เลย เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมแอบชอบเพื่อนในห้องอยู่คนนึง ตอนที่พึ่งได้เข้ามาเรียน ป.ตรี ปี 1(แบบแค่ได้เห็นก็ปิ้งเลย) และนั้นคือจุดเริ่มต้นความรักครั้งแรกของผมเลยก็ว่าได้ แล้วต่อมาเราก็ได้คุยกัน เป็นเพื่อนกัน แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปแบบที่ผมคิด เพราะพอผมได้รู้จักเธอสักพักจึงก็ได้ทราบว่าเธอนั้นมีคนของเธออยู่แล้ว(มีแฟนแล้ว) แล้วนั้นแหละก็เป็นการเริ่มต้นระยะทำใจของผมตั้งแต่ตอนนั้น ระยะแรกมันก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่ คิดว่าเป็นเพื่อนกันก็ได้ ใช่ครับผมคิดแบบนั้น ต่อมาพอเริ่มสนิทกับเธอมากขึ้น ผมรู้สึกว่า เธอเป็นคนน่ารักมาก จิตใจดี อยู่ด้วยแล้วมีความสุข มันทำให้ผมทำใจยากขึ้นไปอีก ใช่ตอนนั้นผมทั้งรู้สึกเสียดาย คิดว่าทำไมเราถึงไม่เจอกันเร็วกว่านี้นะ หลังจากนั้นความรู้สึกในใจนั้นได้เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผมอยากบอกกับเธอว่าผมคิดยังไงกับเธออยู่หลายครั้ง แต่มันก็ทำไม่ได้ ไม่สิ! ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดตางหาก ผมคิดว่าการที่ผมเงียบๆ แล้วทำใจเป็นแค่เพื่อนมันน่าจะดีกับทั้งสองฝ่าย แต่มันก็ไม่ง่ายอย่างที่คิดนั้นแหละที่จะทำแบบนั้น ทั้งอึดอัด เหงา เสียดาย แล้วต้องมาระวังไม่ให้เขารู้อีก เหนื่อยใจสุดๆแบบบอกไม่ถูกจนเวลาผ่านมา 1 เทอม พอเปิดเทอม 2 มาได้สักพัก ก็มีบางอย่างที่ทำให้ผมเชื่อว่า ความลับมันไม่มีในโลกจริงๆ ใช่เธอรู้เรื่องนี้ เธอบอกว่าเธอรู้มานานแล้ว แต่ไม่อยากบอกผม เพราะกลัวจะเสียเพื่อน แล้วก็ตามสเต็บ เธอบอกผมว่า ผมควรได้เจอคนที่ดีกว่าเธอ ไม่รู้จะพูดแบบนั้นไปทำไม ทั้งที่เธอออกจะน่ารัก แต่หลายครั้งไม่ใช่แค่ครั้งนี้ เธอชอบพูดดูถูกตัวเองมาตลอด ผมก็ไม่อยากให้เธอคิดแบบนั้นเลย แต่นั้นแหละผมไม่สามารถทำให้ใครเปลี่ยนความคิดได้หรอก แล้วหลังจากเหตุการนั้น เราก็ยังเป็นเพื่อนกันตามปกติ คุยกัน แบบไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ผมเคยคิดนะว่าจริงๆแล้วผมชอบเธอ หรือแค่ปลื้มในความน่ารักของเธอกันแน่ แต่มีสิ่งนึงที่ยืนยันได้ว่าผมชอบเธอจริงๆ เพราะความรู้สึกในตอนนี้ของผมแย่มาก เหงา เศร้า เสียดาย ทุกอย่างมันปนกันไปหมด ทำให้รู้จักรสชาติอาการอกหักเลยหละ แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่โง่พอที่จะฆ่าตัวตายหรอกนะ ผมคิดว่าถ้าตัวเองเรายังไม่รักเลย แบบนั้นมันก็หมายความว่าผมไม่ได้รักเธอจริงๆด้วย ใช่การกระทำนั้นมันไม่เคยอยู่ในหัวผมเลยสักนิด เพราะผมคิดว่าเรายังมีคนอีกหลายคนให้เรารัก พ่อ แม่ ครอบครัว มันเป็นหน้าที่ในอนาคตของผมในการดูแลพวกเขา แล้วถ้าผมทำอย่างว่าผมคิดว่ามันเป็นการเห็นแก่ตัว จริงมั๊ยครับ
สุดท้ายนี้ ผมขอพูดอะไรบางอย่างสำหรับคนที่จะคิดฆ่าตัวตายนะว่า พวกคุณหนะเห็นแก่ตัวมาก แบบนั้นมันขี้ขลาดชัดๆไม่กล้าเผชิญหน้าความจริง ผมรู้นะว่ามันอาจโหดร้าย แต่ผมคิดว่าไม่มีอะไรเลวร้ายไปตลอดหรอก เดี่ยวมันก็ผ่านไปครับ สู้ๆครับ ^-^